Kritisch punt

Langzaam kom ik op een punt dat de hele onderneming tezeer een onderneming wordt. Er sluipt iets in van dwang. Ik moet de beperkingen accepteren die met het format gegeven zijn: het gebrek aan overzicht met name. 'Inhoudsopgave'.

Nu ik dit punt nader duiken diverse overwegingen op. Zo is de link met de actualiteit een punt van zorg. Stukjes schrijven die over iets gaan leidt tot overgewicht.

Het orakelkarakter geeft ruimte, maar kan intimiderend werken. Het lijkt me ondoenlijk een verhouding te hebben met deze stukjes. Als schrijver al, laat staan als lezer.

Aangenomen dat het schrijven blijft voortkomen uit een drang, neem ik aan dat het zal doorgaan. De zorg betreft dus niet het of, wel het hoe. En hoeveel gewicht met die drang gepaard moet gaan.