Hoe kan het toch dat we in onze wereldvisie steeds weer gepolariseerd raken? Wees blij, zei een vriend, nu is er tenminste iets om voor te vechten.
Het vechten is dus de normaaltoestand. Ik moest even een switch omzetten in mijn hoofd. Daar heb ik even over gedaan, terwijl ik me tegelijk realiseerde dat ik al die tijd een vermoeden had. Oorlog, zeiden ze om me heen, is wat je serieus moet nemen. Daar wordt de macht bepaald, daar zien we wat we altijd onderschatten omdat we zijn grootgeworden in de vrede.
Wat vrede leek was in werkelijkheid oorlog. Dat werd ons ingewreven. Er was koude oorlog, en er was herinnering aan de oorlog. We werden gemaand die oorlog serieus te nemen, het leek misschien vrede, maar een eindje verderop lagen ze in de loopgraven en produceerden ze als gekken atoomwapens. En ze trainden met loopgraven en schuttersputjes, ergens in Duitsland.
Nu ben ik weer zo ver dat ik wil weten hoe vrede eruitziet. We dachten altijd dat het orde was, stabiliteit, er gebeurde niet zoveel. Nu weten we dus dat dit juist de oorlog is. In de oorlog weten we wie de baas is, wat van ons verwacht wordt, en dat het niet uit te stellen is. Misschien is het fake, maar je hebt gewoon de tijd niet om het allemaal eens rustig te bekijken.
Vrede, weten we nu soms weer, is een beetje een rommeltje. Er wordt voortdurend gediscussieerd, er wordt gepolariseerd. We leven ons in in de ander, maar die merkt het niet, waardoor we ons onbegrepen voelen. We willen best de orders overdenken maar hebben er bedenkingen bij en zijn blij dat we die mogen uiten, of verongelijkt dat we die niet mogen uiten. We voelen ons ongehoord en laten dit luidkeels merken. Zo ziet vrede eruit.
Blij dat er wordt gepolariseerd, zolang het nog kan.
