Dit soort stukjes komt voort uit gêne. Het is geen fijn gevoel om niets bij te dragen aan het grote corpus van geschreven gedachten.
De stukjes roepen ook gêne op. Hoezo dit? Hoezo dat? Leg uit.
De uitleg raakt verstrikt in het geleg.
De gêne draagt de overgang van de leegte naar de ontvouwing.
Een uitweg is de overdracht van het geleg naar een nevenruimte.
Het staat er. Ook als je het niet leest.
Het begrijpen verliest zijn reddende functie.
zaterdag 26 mei 2012
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Vrede is een rommeltje
Hoe kan het toch dat we in onze wereldvisie steeds weer gepolariseerd raken? Wees blij, zei een vriend, nu is er tenminste iets om voor te v...
-
Door Bert Wagendorp s rituele jubel bij de Grand Départ voel ik me altijd geprikkeld opnieuw een betekenis te wringen uit de sport casu quo ...
-
Avant-gardeliteratuur moeten we steeds opnieuw de kans geven. Dat valt soms niet mee. De schrijvers zoeken de grenzen van het experiment op....
-
Op dit moment zit ik op school voor een computer waarop ik wel de beelden kan zien, ook live informatie krijg, maar geen geluid bij de beeld...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten