Uitleg

Met mijn blog over plastic (http://oefeningeninwatikzoalmeemaak.blogspot.com/2012/05/vis-plastica.html) bedoelde ik het volgende.
Je hebt de befaamde plasticarchipelago in de Pacific.
En je hebt het verhaal over de heerser Polykrates.
In beide gevallen gaat het over het weggooien van iets waardevols dat terugkomt.
Natuurlijk is er ook een verschil.
De ring werd weggegooid omdat Polykrates te gelukkig was. Hij riskeerde dat de goden jaloers op hem werden en hem zouden straffen.
Plastic gooien we niet weg omdat we te gelukkig zijn of omdat we risico lopen. We gooien het gewoon weg.

De uitdaging bestaat er nu in om vanuit dit verschil beide gegevens opnieuw te doordenken.

De plasticeilanden intriduceren het menselijk element in de zee, en via de zee bij onszelf. Het is vanaf nu niet meer mogelijk om te doen alsof we de natuur kunnen redden zonder vermenging met het kunstmatige. Vanaf nu is de natuur kunstmatig. Vanaf nu is het kunstmatige even onvermijdelijk als de natuur.

De ring symboliseert het volmaakte dat ons in de weg zit juist doordat het volmaakt is. We moeten het weggooien, ook al is precies deze onderneming weer zo volmaakt dat die ons in de weg zit.

Dan is er nog een verteller. Die ontvouwt zijn verhaal en sluit het af. De uitlegger vouwt het verder open, daarmee zondigend tegen de respectabele afsluiting.

Ook zondigt de uitlegger tegen het verzoek om uitleg. De vrager wil slechts erkenning voor zijn verzuchting, geen uitleg.