Een weekend achter de rug waarin diverse vrouwen het woord nemen. Ze zijn bezorgd over de jongens in het onderwijs, nee pardon, over onze houding jegens die jongens, ze reizen unembedded door Afghanistan, ze nemen onze religieuze taken waar en bereiden de volgende historische fasen voor.
Gaan jongens nog meedoen? Alleen wanneer ze zich aanpassen, of lekker verdergaan met hun speledingetjes.
'Ik moet steeds denken aan die man met die worst!'
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Vrede is een rommeltje
Hoe kan het toch dat we in onze wereldvisie steeds weer gepolariseerd raken? Wees blij, zei een vriend, nu is er tenminste iets om voor te v...
-
Door Bert Wagendorp s rituele jubel bij de Grand Départ voel ik me altijd geprikkeld opnieuw een betekenis te wringen uit de sport casu quo ...
-
Avant-gardeliteratuur moeten we steeds opnieuw de kans geven. Dat valt soms niet mee. De schrijvers zoeken de grenzen van het experiment op....
-
Op dit moment zit ik op school voor een computer waarop ik wel de beelden kan zien, ook live informatie krijg, maar geen geluid bij de beeld...

Geen opmerkingen:
Een reactie posten