Over dat laatste zijn ook milieu-ethicus Marc Davidson en voedselprofessor Louise Fresco het wellicht eens. Maar Davidson vindt dat de aarde ook morele eisen aan ons stelt. De dieren zijn er niet alleen om te gebruiken. Fresco stelt vast dat de mensheid dat wel wil, en dan moet je je voedselbeleid daarop afstemmen. Davidson verdenkt haar ervan dat hier meer in het spel is dan realisme.
De aloude vraag is dus opnieuw waar de ethiek begint. En steeds opnieuw begint de ethiek wanneer je afstand neemt van de voorstelling van iets als neutraal. En wanneer je die voorstelling ontmaskert als een door waarden ingegeven positie. De strijd kan worden hervat.
Het neutrale is niet overwonnen. Het blijft fascineren. Fresco laat in een van haar romans een man afdalen naar het lijdende Afrika, waar zijn vriendin reddingswerk verricht, dat wordt gefrustreerd door oorlog. Het lukt hem niet haar mee te nemen. De fascinatie heeft hier een noodlotskarakter. Het is de machteloosheid van Orfeus. De Orfeus die de dieren betoverde met zijn zang.
Orfeus wordt verscheurd door de maenaden en belandt in de rivier. Het lijkt nu of de rivier zelf blijft zingen.
Het verklaart misschien een beetje waarom ik Fresco zie en denk: waw, een romanschrijfster. Haar neutraliteit zingt als een rivier. Ik weet niet meer of het waar is. Ze is sterker dan Orfeus en de dieren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten